Melih Gökçek’in “dünyanın en büyük kentsel projesi Ankara’da gerçekleştiriliyor” diye övündüğü şu günlerde röportajı yayımlamayı uygun gördük.

Ahali: İMECE ne zaman kuruldu, kuruluşundaki temel fikirler nelerdi?

İMECE 2006 yılının sonlarında kuruldu. Kuruluşundaki temel fikirleri anlatabilmek için biraz o dönem kentsel mücadelenin durumunu da aktarmak gerekiyor. 2004 yılında İstanbul’da bir çok eski gecekondu mahallesi  kentsel dönüşüm alanı ilan edilmişti. Fakat bütünlüklü bir kentsel mücadeleden bahsetmek pek mümkün değildi. Daha çok tekil mücadelelerle yürüyen bir süreç vardı. 2006 yılında süreç, başka türlü bir mücadeleyi dayattı. Artık öncesinden çok daha farklı bir yönetim anlayışı ve TOKİ vardı karşımızda ve yıkım tehditleri iyice yoğunlaşmıştı. Bu tehditlere karşı kendiliğinden direnişler gelişmeye başlamıştı yavaş yavaş. Devrimci yapıların güçlü olduğu bir kısım mahallede daha örgütlü bir direniş söz konusu olabiliyordu tabi ki. Mahalleler de bir araya gelmeye ve toplantılar düzenlemeye başlamışlardı fakat yine de kapsayıcı bir kentsel hareketten bahsetmek mümkün değildi.

Bu süreçte, çoğunluğu şehir plancısı olan ve birbirini az çok tanıyan bir grup insan bir araya gelerek daha bütünlükçü ve kentte olup biteni büyük resim üzerinden okuyan bir yapı oluşturmanın gerekliliğini tartışmaya başladık. Kısa bir tartışma sürecinden sonra da ‘Şehirci Sensin!’ sloganıyla bir çağrı metni gönderip adını daha sonradan belirleyeceğimiz oluşumun ilk toplantısını gerçekleştirdik. Bu çağrı metninde kentleşmenin ve planlamanın uzmanlara devredilemeyecek kadar yaşamı etkileyen ve dolayısıyla tüm halkın karar verdiği bir süreç olduğu vurgulanıyordu. Esas vurgu teknik uzmanlara, özellikle şehir plancılarına idi. Bunda, o metni kaleme alanların çoğunun plancı olmasının etkisi büyük elbette. Ancak gitgide sayıları artan projeleri çizen, imza atan teknik uzmanları sermayenin mantığıyla yoğrulmuş bir meslek alanına bırakmayarak, başka bir zemin yaratma isteği de vardı.

Toplantılar yapılmaya başlayınca gelişen tartışmalarla meslek alanının dışına çıkılmaya başlandı ve bu alana dair vurgular da değişti. Meslektaş grubundan daha kapsayıcı bir birliktelik yaratmak isteği daha ağır basıyordu. İlk çağrılar yapılırken ‘Toplum İçin Şehirci Hareketi’ gibi bir imza kullanılırken ikinci toplantıda ‘Toplumun Şehircilik Hareketi’nde karar kılındı. Toplantılara katılanların neredeyse tamamının da gönlünde yatan aslında böyle bir şeydi.

Başta plancıların sayısının fazla olması, mesleki bir harekete dönüşme tehlikesini de beraberinde getirirken, yapılan işler ve söylenen sözlerle birlikte bu tehlikenin olmadığının farkına varıldı.

O dönemde farklı inisiyatifler de ortaya çıkmaya başlamıştı. Gecekondu mahalleleri, ‘işgalciler’ nefreti ve karikatürize edilmiş bir gecekondu romantizmi arasına sıkışmışlıktan kurtulmaya başlamıştı. Gecekondunun bir sosyal konut biçimi olduğu ve Türkiye’nin öznel koşulları içinde üretim alanları ile birebir ilişkili olduğu artık daha fazla dile getirilir olmuştu. İMECE de bu bağlamda barınma sorununun emek mücadelesinden ayrı tutulamayacağını savunuyordu. Kentsel sorunların ayrı ayrı bölgelere ya da konulara ayrılarak çözülemeyeceğini, sorunun merkezinde neoliberal kentleşme politikalarının yer aldığını söylüyordu. Dolayısıyla kentsel sorunlara karşı da topyekun örgütlü bir mücadele hattı kurulması gerektiğini düşünüyordu. İMECE bu doğrultuda sadece kentsel dönüşüm ve yıkım konusunu kapsayan bir anlayışı değil, kentin bütününde gelişen dışlayıcı, neoliberal politikalara karşı olarak ortaya çıktı. Eylemliliğini de bu doğrultuda örgütlemeye başladı. Örneğin ilk çalışma alanlarından biri Reşitpaşa’daki körler okulunun tasfiye edilmesine karşı kentsel bir birliktelik örgütlemekti. Kentsel dönüşüme karşı mücadele eden dernekleri de diğer oluşumları da bu mücadele hattına çekebildi.

İMECE dayanışma ve kolektif çalışma ile birlikte kentte yaşadığımız sorunlara karşı çıkmayı ve üretmeyi hedefledi. Bu hedefini sadece İstanbul sınırları içinde değil diğer illerde de gerçekleştirmeye çalıştı. Herkesin şehirci olduğu şeklindeki varsayımını pratiğe döktüğü ilk etkinlikler İstanbul, İzmir ve Ankara’da, İMECE ile ortak kaygılarla ve benzer şekilde kurulan diğer yapılarla birlikte örgütlediği ‘Şehirciler Buluşuyor’ etkinlikleri oldu.

Kurulduğu ilk döneme baktığımızda,  İMECE’nin daha çok teknik bir dil üzerinden söz söylediği ve  kentlere odaklandığı görülüyor. Daha sonraları bu durum değişti. Kır ve kent mücadelelerinin birlikteliği esas alındı ve teknik dilden arınmak gerektiği tespiti yapıldı. Geçtiğimiz haftalarda gerçekleşen foruma giden yolda düzenlenen toplantılarda da, kuruluş aşamasında oluşturulan ilkelerin teknik dilden arınmış bir politik belge şekline döndürülmesi gerektiği vurgulanmıştı. Fakat  o ilkelerde ufak eklemeler dışında bir değişiklik yapılmasına gerek olmadığı da söylendi. Yani İMECE’nin bugün temellendiği fikirler aslında o gün için de geçerli. Mücadele içinde yapılar kendilerini geliştirmek ve daha ileri bir noktadan kendilerini sürekli yeniden kurmak durumundadır. İMECE’nin de geçirdiği dönüşümü bu şekilde açıklayabiliriz.

Toplumun Şehircilik Hareketi nasıl bir mücadele hattını öngörür?

İMECE, kentsel sorunlara karşı mücadeleyi emek mücadelesinden, kır mücadelesinden, kadın mücadelesinden, LGBT mücadelesinden ayrı düşünmez. Dolayısıyla ortak bir mücadele hattının kurulmasında bu sorunları bir ortak talepler dizgesinin unsuru olarak ele alır. Kentsel sorunlara karşı yaptığı işler ve söylediği sözler de bu bağlamda kotarılıyor. Öte yandan yerel olanı genel olanla birlikte düşünmeye ve pratikleri bu şekilde hayata geçirmeye çalışır. Yıkım ve yerinden edilme ne kadar yakıcı bir sorunsa, okulların satılması, 3. köprü gibi projelerin hayata geçirilmesi, kamu arazilerinin özelleştirilmesi de  o kadar önemli sorunlardır. Çünkü bunlar bir bütünün parçalarıdır. İMECE bu sorunların birbirinden ayrı düşünülerek kısa vadeli çözümler üretilmesi yerine birleştirilerek sorunu yaratanlara, yani kenti talan edenlere karşı bir mücadele hattının örülmesini önüne koymuştur. Bu anlamda hem kent üzerine çalışan örgütlerin bir arada pratiklerini üretmesi, hem de diğer örgütlerle bir araya gelinerek eylemlilik alanlarının çoğaltılması bu hattın tanımı olabilir.

Mücadelenin ortaklaştırılması noktasında, yapılan işler başka yapılarla ortak ve kolektif bir çabanın ürünü olarak gerçekleştirilmeye çabalanıyor. Tabii bu gerçekleştirilirken ilkelerimizden de ödün vermiyoruz.

Takip ettiğimiz kadarıyla mücadele hattınızın merkezinde kent mücadelesi bağlamında kentsel dönüşüm yer alıyor. Kentsel dönüşüm olgusu Türkiye’de ne zaman başladı? Kentsel dönüşüm nasıl bir projedir?

Kentsel dönüşüm her ne kadar günümüzde gecekondu alanlarının dönüşümü olarak algılanıyor olsa da kentin bütününe yönelik oluşturulan vizyon doğrultusunda girişilen tüm hamleleri ifade eden bir kavram. Örneğin İstanbul’da Maslak-Büyükdere hattının ya da Ankara’da Eskişehir Yolu çevresinin gelişimi de kentsel dönüşüm tanımı içerisine girer. Ancak bizde kentsel dönüşüm denince gecekondu alanları ve tarihi kent merkezleri akla geliyor sadece.

Gecekondu alanlarının dönüşümünden doğru anlatacak olursak, aslında bu alanlara müdahale, gecekondu alanlarının kuruluşundan beri mevcut. 40larda Ankara’ya özel çıkan bir yasayı ya da ilk boğaz köprüsünün yapımından önce köprü projesi çerçevesinde istimlak edilecek ve yıkılacak alanlarla ilgili bir yasayı örnek gösterebiliriz. 66 yılında yürürlüğe giren Gecekondu Kanunu ise belirli araçlar tanımlayarak günümüze kadar gelen süreçteki uygulamalara kaynaklık ediyor. Bu kanunla birlikte tanımlanan Gecekondu Önleme Bölgeleri önemli bir yer teşkil ediyor kentleşme ve kentsel dönüşüm açısından. Aynı zamanda imar ıslah planları da öyle.

Bugünkü kentsel dönüşüm modelinin ilk nüveleri Ankara’da Karayalçın’ın belediye başkanlığı döneminde ortaya çıkıyor. Dikmen Vadisi’nin ilk etapları, Portakal Çiçeği Vadisi ve Büyükesat Caddesi tarafında GEÇAK (Gecekondudan Çağdaş Konuta) projesi, bu ilk örnekleri teşkil ediyor. Bunlarda kooperatif denemeleri vs. gibi o dönemin SHP’sinin içinde sosyalist unsurların bulunuyor oluşunun etkisi görülebilir. Ancak aynı zamanda bugünkü kentsel dönüşüm modelinin teorisyenliğini ve tabi ki sonrasında icrasını yapan uzmanların da  bu modellerin geliştirilmesinde parmağı var.

Bugünkü model  AKP hükümeti ile başlıyor. 1999 yılında yaşanan deprem ve 2001 yılındaki ekonomik kriz kentsel dönüşümün tetikleyicileri aslında. Dünyadaki ekonomik yapının dönüşümüne paralel olarak, ülke ekonomisinin üretimden rant ve finans ekonomisine yönelmesinin etkili mekanizmalarından birisi olarak da görülebilir kentsel dönüşüm. 2002 yılında iktidara gelen AKP’nin politikaları ise motor sektör inşaatın kullanılmasının bir adım daha ötesine giderek şehirlerde topyekun bir yeniden yapılanma süreci öngördü. AKP’nin acil eylem planlarında gecekondu alanlarını dönüştürmek ve dar gelirlilere ev satmak yer almaktadır. Bunun önemli gerekçelerinden biri istihdam yaratmak, diğeri ise alt gelir grubunu konut sahibi yapmak olarak sunulmaktadır. Bu projelerin arkasında kentsel arazinin artan rantı,  gecekondu alanlarının ve tarihi kent merkezlerinin çok değerli hale gelmesi yatıyor. Emek gücünü barındıran bu alanların kentin karlı yatırım alanlarına dönüştürülmesi yoluyla özel sektörün desteklenmesi AKP hükümetinin kentsel dönüşüm anlayışının temelinde yatan mantıktır. Bu alanlarda yaşayan emekçi nüfusun yerinden edilmesi pahasına hayata geçirilmesi söz konusudur.  Yaşadığımız sürecin daha önceden yaşanan gecekondu alanlarına müdahalelerden en büyük farkı belediyelerin yerel uygulamaları ölçeğinden ülke genelinde uygulanan ve hükümetçe desteklenen uygulamalara dönüşmüş olmasıdır.

2002’de iktidarı devralmasının ardından Tayyip Erdoğan, İBB Başkanı iken KİPTAŞ’ın başına getirdiği Erdoğan Bayraktar’ı TOKİ’nin başına getirdi ve muazzam yetkilerle donatmaya başladı. Bir yandan farklı yerel ya da merkezi otoritelerin yetkilerini TOKİ’ye devrederken Emlak GYO ve Arsa Ofisi gibi kuruluşları da lağvederek tüm arazi ve arsalarını ve tüm yetkilerini TOKİ’ye aktardı. Böylelikle TOKİ’nin elinde pazarlanacak oldukça fazla miktarda kamu arazisi ve  kentsel alana dilediği gibi müdahale edebileceği büyük bir yetki gücü ortaya çıktı. İşin bürokratik kısımlarını anlatmaya çok gerek var mı bilmiyoruz ama yasalar değiştirilerek hukuki zemin sağlanırken, gecekondu mahallelerinin ve en yoksulların yaşadıkları tarihi kent merkezlerinin marjinalize edilmesine yönelik de kitle iletişim araçları kullanılarak toplumsal zemin sağlanmaya çalışılıyor. Sürecin ana ayakları bunlar.

Kentsel dönüşüm projeleri içinde temelde ‘soylulaştırma’ denilen kültürel, politik ve ideolojik bir dönüşüm hedefleniyor. Bu süreçte soylulaştırılan nedir?

Soylulaştırma olarak adlandırılan dönüşüm biçimi aslında küçük emlak spekülasyonlarıyla kendiliğinden gelişen bir süreç. Soylulaştırma genelde kent merkezlerindeki yoksul bölgelere üst ve üst- orta sınıfın yerleşmesi ve oradaki gündelik yaşamı dönüştürmesiyle başlayan bir sürece verilen ad. Bu değişim konut ya da ticaret alanları için geçerli olabiliyor. Farklı kullanım biçimlerine de dönüşebiliyor. Gündelik yaşamın kültürel ve ideolojik dönüşümü burada daha önceden yaşayan insanları barınamaz hale getirirken bir yandan da emlak spekülasyonunu yaratıyor. Dolayısıyla uzun vadede kendiliğinden gelişen bir yerinden etme süreci. İstanbul’da Cihangir Mahallesi ya da Galata Kulesi çevresi örnek olarak verilebilir.

Fakat bugün kentsel dönüşüm sürece yayılan biçimlerle değil bir anda ve büyük ölçeklerde gerçekleşiyor. Soylulaştırmadan ziyade, toplumun bir kesiminin kentlerden dışlanması olarak nitelendirebiliriz bunu. Kentsel dönüşüm projeleri sonucunda ortaya çıkan projelere bakıldığında üst-orta sınıf projeler olduğu görülüyor. Buralarda yaşayanlar bu projeler bitmeden görünmez kılınıyorlar.

Kentsel dönüşüm projesi kapsamına alınan bir mahallede, yıkım süreci nasıl işliyor? (Önce mahalle boşaltılıyor mu, ev sahipleriyle anlaşma mı yapılıyor, başka hangi dinamikler işin içine giriyor?…)

Kentsel dönüşüm projesi kapsamına alınan bir mahallede öncelikle belediye ve TOKİ arasında protokol imzalanıyor. Bu protokole göre belediye mahalleliyle anlaşmak, evleri yıkmak, molozu temizlemekle görevli. TOKİ bu aşamadan sonra alanı devir alıyor. Devasa bir  emlakçı gibi ihale yoluyla alandaki inşaat işini müteahhit şirketlere bırakıyor. Buradaki en önemli sorun alanda yaşayanlarla ‘pazarlık’ mevzuu. Öncellikle projelerin tamamen tepeden inme ve alanda yaşayanlardan bağımsız olarak hazırlandığını belirtelim. Bir anda evinizin yıkılacağını ve yerine ne yapılacağını bilmediğiniz bir sürecin parçası haline geldiğinizi öğreniyorsunuz. Katılım, uzlaşma gibi kelimeler tam anlamıyla uydurmacadan ibaret. Zaten belli olan bir projenin neresine katılınabilinir ki? Uzlaşma ise sadece evlerin değeri üzerinden bir pazarlık. Ki tahmin edeceğiniz gibi para ve mülkiyet mevzuu işin içerisine girdiğinde kolektif iradenin oluşumunda önemli bir darbe alınıyor.

Bu süreçte atlanmaması gereken bir araç da imar planları. Kimi zaman belediye kimi zaman TOKİ tarafından yapılan imar planlarına göre yürütülüyor kentsel dönüşüm projeleri. Yenileme alanlarında ise planlama ve imar mevzuatı atlanarak plan yapmaya bile lüzum görülmüyor. Kentsel dönüşüm alanı ilan edilen bölgelerin genel olarak ilk örgütlenmeye başladığı dönem de imar planlarının askıya asılma dönemi. İtiraz ve dava süreçlerinde genel olarak mahallenin konuya ilişkin bilgilendirilmesi ve karşı mücadele için bir araya gelmesi sağlanıyor.

Kentsel dönüşümde ‘hak sahibi’ denilen bir statü var. Belediye alandaki hak sahiplerini mülkiyet bazlı olarak belirliyor ve bundan sonra TOKİ’nin teklifleri geliyor. Mülkün sahibi iseniz alandaki projede yer alma şansınız var, tabii size vaad edilen konutların bedelini ödeyebilirseniz. Bu bölgelerin yoksul mahalleri olduğunu göz önüne aldığınızda  bu seçenek aslında alanı bir şekilde terk edeceğinizin göstergesi. Kiracılara ise ilk projelerde hiçbir hak tanınmıyordu fakat son zamanlarda, şehrin dışındaki toplu konut alanlarından ev satın alabilme seçenekleri getirdiler.  İşin saçma tarafı eğer konut satın alabilselerdi bu insanların kiracı olarak gecekonduda yaşamayacağı gerçeğinin görmezden gelinmesi.  Sonuç olarak alandakilere önerilen; şehrin dışındaki  yalıtılmış, şehirle bağlantısı olmayan toplu konut projelerinden 15-20 seneye yayılmış geri ödemeli ev satın almak. Bunun korkunç bir seçenek olduğu Ayazma gecekondu alanından Bezirganbahçe toplu konut alanına, ya da Sulukule’den Taşoluk’a gidenlerin mağduriyetine bakınca görülebilmektedir.

Anlaşma ve yıkım iç içe geçen süreçler oluyor genelde. Anlaşma yapılırken de bireysel görüşmeleri tercih ettiklerini ve imza atanların diğer mahalle sakinlerini ikna etme süreçlerinde kullanıldıklarını biliyoruz. Anlaşan ailelerin konutlarının hemen yıkılması, mahalledeki direnci zayıflatan bir unsur. Mahalleye dozer bir kere girdi mi çıkması zor oluyor. Ankara Mamak’ta bunun örneğini yaşıyoruz. Sürecin karşı duruşu geliştirmeyi zorlayacak kadar hızlı ilerlemesi, konunun çokça stresli bir konu olması – ki bir insanın evinin yıkılması, tüm sosyal örüntülerini kaybedecek olması kolay katlanılabilir bir durum değil – , devletin farklı yollardan şiddetli müdahaleleri direnci zayıflatan etkenler olarak sıralanabilir.

Bu süreçte TOKİ’nin işlevi nedir?

Yukarıda dediğimiz gibi aracılık ya da emlakçılık olarak da nitelendirilebilecek bir işlevi var aslında. Araziyi kamu gücü ile alıyor ve sonra da satıyor, hatta pazarlayarak satıyor. Ama tüm yetkiler onda olduğu için projenin iradesini temsil ediyor aynı zamanda. Öte yandan kentsel dönüşüm projelerinin merkezi devletin eline geçmesi de ayrı bir durum. İnsanlar genelde muhatabı belediye olarak görmeye devam ediyor. Fakat aslında yetkiler ve karar alma mekanizması merkeze, yani ulaşılamayana geçmiş durumda.

TOKİ’ye ilişkin olarak kentsel dönüşüm projeleri dışındaki uygulamalara da değinmek gerekli. Başta da söylediğimiz gibi kamu arazilerinin özelleştirilmesindeki en önemli kurum TOKİ’dir. Küçük ve büyük bir çok kentte TOKİ konutlarının inşaa edildiği araziler eski kamu arazileridir. Son değişiklikler ile birlikte TOKİ’nin alışveriş merkezi dahil bir çok inşaat projesini yürütme yetkisi olduğunu hatırlamakta fayda var.

Bugün kentsel dönüşüm, sosyal, kültürel ve çevresel bir yıkıma dönüşen topyekün bir saldırı haline geldi; bunun karşısında mücadele pratikleri nasıl bir yol izleyebilir, sizin bu konuya ilişkin yaklaşımlarınız, projeleriniz nelerdir?

Öncelikle kentsel mücadelenin diğer mücadele alanlarıyla ilişkisini kurmak gerekiyor. Bu bir miktar başarılmış olsa da halen zayıf aslında bu ilişki. Hayata yapılan tüm müdahaleler bir potada eritilerek kentsel mücadeleye bu potadan çıkacak yöntem ve söylemlerle yön vermek gerekiyor. Mekana yapılan her müdahale politiktir ve gündelik hayatın dönüşümünde etkilidir. Bugün bir yanda  güvenlikli siteler ve şaşalı rezidanslar, dünyaca ünlü mimarlar tarafından tasarlanmış projeler, diğer yanda kentin çeperine itilen emekçi sınıfın yaşadığı konut alanları… Kamusal alan olarak sunulan alışveriş merkezleri, büyük ulaşım projeleri… Bunlar bizlerin hayatını dönüştüren kentsel müdahalelerdir. Kentsel dönüşüm sadece bir mahallede olan dönüşüm değildir. Kentsel dönüşüm yaşamımızın her alanı ile ilişkilidir. . Bizler bu projelere dur demeden, mekana müdahaleyi kendi irademiz altına almadan ne sağlıktan, ne eğitimden, ne işten, ne aştan bahsedebiliriz. Dolayısıyla bu alanlardaki mücadelelerin birleştirilmesi ve sadece bir karşı duruşu değil, uzun zamana yayılmış karşı bir projeyi örgütlemesi önemli.

13 Mart’ta gerçekleşen İMECE 4. YIL FORUMU’nda nasıl sonuçlar çıktı?

Öncelikle bir düzeltme yapalım. Forum 13 Mart’ta gerçekleşti ancak öncesindeki 3 aylık forum hazırlık toplantıları sürecini de biz forumun parçası olarak görüyoruz ve çıkan sonuçları da bu sürecin sonucu olarak aktarma gereği duyuyoruz.

Bu süreçte kentsel muhalefetin ve bu bağlamda İMECE’nin yaşadığı kimi sorun ve çıkmazlar tanımlanmaya ve tartışılmaya çalışıldı. Önümüzdeki döneme yönelik hangi konular çerçevesinde, nasıl bir çalışma biçimiyle hareket edilmesi gerektiği tartışıldı.

Forumda çıkan sonuçlar  İMECE’nin daha çok pratikle teori arasındaki bağı kuvvetlendirmeye odaklanması ve gerçek ve doğru bilginin yaygınlaştırılması noktasında çaba harcaması yönünde oldu diyebiliriz. İMECE daha önce de bu çaba içindeydi ancak ‘her yere’ yetişmeye çalışmak odaklanmayı güçleştiriyor. Mücadele eden aktörler çeşitlendikçe yapılar arasında da böyle bir işbölümü kaçınılmaz görünüyordu.

Bunlarla birlikte, ortak mücadele hattının kurulması noktasında, farklı alanlarda mücadele eden yapılarla ortak talepler etrafında kolektif eylemliliklere girişmek ve sahici birliktelikleri alanda ve eylemler üzerinden kurmak gibi bir sonucun da bu süreçten çıktığını söyleyebiliriz.

Önümüzdeki hafta yapacağımız forum değerlendirme toplantısında forumda yapılan tartışma ve getirilen öneriler doğrultusunda, yürütülecek çalışmalara yönelik bir program çıkarmayı umuyoruz.

http://www.ahaligazetesi.org/2011/06/toplumun-sehircilik-hareketi-imece-roportaj/

Şubat 2009’da 18 Ayazmalı aile “hak sahibi” olarak kabul edilmiş ve Küçükçekmece Belediye Başkanı Aziz Yeniay tarafından peşinatsız ve uygun şartlarda konut sözü verilmişti.
Ancak bu söze rağmen ailelerden 10-15 bin lira tutarında peşinat istenmişti.
Konuyla ilgili görüşlerini aldığımız Şehir Plancıları Odası İstanbul Şubesi’nden Özgür Temiz,
Bezirganbahçe’deki toplu konutlara yerleştirilen ailelere hangi şartlarda ev verildiyse kalan 18 aileye de aynı şartlarda ev verilmesi gerektiğini söyledi. Temiz, “Kentin içindeki zenginlerin, rant gruplarının çıkarına yapılan uygulamalarla yoksullara yönelik uygulamalar arasında fark var. Ayazma’da yaşayan insanlar yok sayılıyorlar. İnsan yerine koymuyorlar. Zenginlerle kokteyl masalarında görüşmeler yapılırken bu insanlara ayda bir kere bir açıklama yapma ihtiyacı duymuyorlar. İnsanların talepleri, beklentileri, hayatları gözetilerek karşılanmalı” dedi.

SARIGÖL’DEN DAYANIŞMA
Ayazmalıların konut mücadelesine destek veren Gaziosmanpaşa Sarıgöl Romanlar Derneği Başkanı Şadi Çatı ise dayanışmaya önem verdiklerini söyledi. Gaziosmanpaşalı Romanlar olarak aynı sorunu yaşadıklarını belirten Çatı, “Sarıgöl mahallemize 27 senedir belediye girmedi. Ne çöpü alındı ne asfaltı yapıldı. Hiçbir konuda bir çalışma yapılmadı. Belediye bir çivi dahi çakmadı. Bu ayın 5’inde yollarımızı yapacaklarını, çöpleri kaldıracaklarını ve evlerimizi boyayacaklarını söylediler. 22 gün geçti, yapılan sadece 150 metrelik bir çöp yığınını biraz düzeltmek oldu” diye konuştu.
Yapılanların kentsel değil rantsal dönüşüm olduğuna değinen Çatı, “27 yıl sonra belediye söz veriyor. Bu insanların çoğu perişan, çok fakir insanlar. Gelip birebir bu insanlarla görüşmüyorlar. İnsanların sağlık sorunları var mı? İşi var mı? Bunları sormuyorlar. Hiçbir şekilde düşüncelerimizi ve sorunlarımızı sormadan gelip evimizi yıkacaklarını söylüyorlar” dedi.
Çatı, sözlerine şöyle devam etti: “Buna ırksal-parasal-rantsal dönüşüm denir ancak. Bizi çıkarları için kullanıyorlar. Devlet ne için var? Milletinin var olmasını sağlamak için değil mi? Biz bu devlette ırkçılığı görüyoruz. Biz tamire varız ama bizi evlerimizden çıkarmasınlar, gitmek istemiyoruz. Verdikleri daireleri tabut diye adlandırıyoruz. Bizim bir kültürümüz var. Yeşil alan, parklar, yollar, bu verdikleri vaatlerin bahane olduğuna inanıyoruz.”
Yıkım karşıtı mücadele ile gündeme gelen bir başka mahalle olan Başıbüyük Mahallesi’nden aynı zamanda Maltepe Belediye Meclis Üyesi olan Adem Kaya ise “Bu ülke dışarıdan gelen göçmenlere bedava konut tahsisi yapabiliyorsa bu 18 aileyi de koruyabilirdi. Bu durumun ayrıca etnik, kültürel, sosyal bir boyutu vardır. Bu bir zorla göç ettirmedir. Sosyal hukuk devletinde bu olmamalı. Dünyaya yardım ederken kendi vatandaşını sürgün etmek ne kadar doğru olabilir? Bunu yapan TOKİ Başkan Vekili Erdoğan Bayraktar. 500 bin konut yaptığını dile getirirken bu 18 aileye verecek yeri yok mudur, diye soruyorum” diye konuştu.

(İstanbul/EVRENSEL)

http://ayazmamagdurlari.wordpress.com/

Amsterdam- 22 Mart Amsterdam, 22 Mart Salı günü büyük bir tahliye dalgasına şahit oldu.

Bu, Hollanda’da anti-squat yasasından sonraki tahliye serisinin ilki. Hollanda’da daha önce belirli ölçüde tolerans tanınan işgalciliğe artık sıfır tolerans tanınıyor.

Amsterdam polisi evleri tek tek boşaltmak yerine artık “tahliye dalgası” halinde yani toplu saldırarak evleri boşaltılıyor. Tahliye ekibi genellikle, çok sayıda çevik kuvvet ekibi, kapı ve barikatları yıkan uzman ekip, polis köpekleri, zırhlı panzerden oluşuyor. Hatta bazen buna helikopter de katılıyor. Bu defaki sirke askeri polis de katıldı.

Sabahın erken saatlerinde bu ekipler ön-duyurusu yapılan bir grup evi tahliye etmeye başladı.  Tahliyelere karşı savunma yerine bu defa otonom eylemlilikler çağrısı yapıldı.

Tahliye dalgasından önceki gece, domuzlar için biraz kaotik geçti. Dalgadan önceki gece sokaklarda sıkıyönetim olmasına rağmen, pek çok kamu kuruluşu ve şirkete saldırılarda bulunuldu.

Polis aracı yakıldı, bankalara saldırıldı ve ATM’ler tahrip edildi. Ayrıca büyük bir emlak şirketine ait araç ateşe verildi. Şehrin her yerine işgalci ve anti-otoriter yazılamalar yapıldı.

Gece süresince toplan altı kişi tutuklandı. Bir kişi işgal evini terk etmediği için tutuklandı.

Polis saldırıları sonucu on işgal evi tahliye edildi. Tahliye dalgasının maliyetinin 700.000 avro olduğu düşünülüyor.

Herkes biliyor ki Amsterdam’da işgal evleri devam edecek.

Source: 325

Fotoğraflar 22 Kasım 2010 Holladan İşgal evi direniş eylemlerindendir.

http://www.internationala.org/index.php/cokusun-semptomlari/ordu-polis-devlet-teroru/2407-amsterdamdan-gal-evi-haberleri-hollanda.html

2004 yılında TOKİ, Küçükçekmece Belediyesi ve İstanbul Büyükşehir Belediyesi Ayazma’da bir konut projesine başlamaya karar verirler. Ayazma Mahallesi kentin en değerli bölgelerinden biri haline gelmiştir. Ayazma projesinin tanıtıldığı siteden, kendi ağızlarından dinleyelim;

“Atatürk Olimpiyat Stadına komşu yaklaşık 200 dönümlük bir arazi üzerinde inşa edilecek, … TEM otoyoluna cephesi ve Metro bağlantısı ile bölgedeki tüm işyerleri, sanayi ve yerleşim yerlerine bulunmaz bir ulaşım kolaylığı …”

Tam da İstanbul’un zengin ahalisi ve zenginlere özenen yeni yetmelerine uygun bir bölge değil mi? Bu üç koca kuruluş da öyle düşündü ve inşaata başlamak için büyük heyecan duydu. Fakat önlerinde bir engel vardı. Bu bölge aynı zamanda güneydoğudan zorunlu göçle İstanbul’a sürülmüş insanların yaşadığı bir gecekondu mahallesiydi. 1730 ailenin yaşadığı koca bir mahalle. Bugün boş bir araziymişçesine pişkin pişkin yapılan reklamlar işte bu 1730 ailenin hayatını alt üst etme pahasına, kentsel dönüşüm projesi adı verilerek bölgeye el konmasıyla var olabiliyor ancak!

Ailelerin büyük bir kısmı sözleşme imzalayarak 2005 yılında Bezirgânbahçe’deki TOKİ konutlarına taşındılar. “Eh ne güzel işte daha ne istiyorlar? Mis gibi evler” demeyin. TOKİ konutları bunlar; daha taşınmadan sıvaları dökülen, her yağmurda çatısı akan “yepyeni” konutlar. “Kira öder gibi” diye pazarlanan koşulların hiç de “uygun” olmadığı kısa zamanda ortaya çıktı. Her ay borçları katlanarak artan yeni Bezirganbahçelilerin büyük bir kısmı konutlarını borcuyla satmak ve yeniden gecekondulara taşınmak zorunda bırakıldılar. Bu sefer kendi evlerine de değil kiraya çıktılar ve daha da yoksullaştılar.

Bunlar hak sahibi olanlara reva görülenler. Bir de hak sahibi olarak görülmeyenler var. 1730 aileden 42 aile kiracı oldukları için, hiçbir hakları yokmuşçasına alandan sürülüp atılmak istendi. Oysa Ayazma onların da mahallesiydi, göç ettirildiklerinde oraya yerleşmişlerdi, çocukları o mahallede büyümüş, okula gitmişti, işleri o çevredeydi. Evet, mülkleri yoktu ama orada yaşıyorlardı. Kendilerinin de hak sahibi olduğunu savunan 18 aile, mülk sahiplerinin yapmadığı direnişi tek başlarına başlattı. Önce barakalar kurdular. Karda kışta çoluk çocuk bu barakalarda iki yıl yaşadılar. Bu iki yıl içerisinde neler geçti hayatlarından… Sadece ev meselesi değil tam bir yaşam mücadelesi. Her an yıkım ekipleri gelebilir korkusuyla iş arayamayanları oldu. Aylarca işsiz kaldılar. Kapılarındaki su saatine fatura gelmeye devam etti ama okul servisi çocukları okula götürmeye gelmedi. Yazın hepimiz kene korkusundan evden burnumuzu çıkarmazken, hastalanan çocuklar hastane kapılarından geri çevrildi “bir şey olursa getirirsiniz” diyerek. Artık ne olması bekleniyorsa! Sağlık problemleri yanı sıra bir de güvenlik sorunu vardı. Çevredeki yıkıntılarda moloz taşıyan yabancılar dolaşıyordu ve kilitleyecek kapısı dahi olmayan ve sadece yıkım artığı eşyaların bulunduğu barakalarda hırsızlıktan korkuluyordu.

2007’de artık inşaat uygulamasına geçmek gerektiğine karar veren Belediye 18 ailenin yani yaklaşık 100 insanın yaşadığı barakaları da yıktı. Direnişe devam eden aileler yılmadılar, bu sefer de çadırlar kurdular. Bir seneye yakın bir süre de çadırlarda yaşadılar.

Küçük hırsızlardan korkuyorlar büyük hırsızlardan asla!..

Koskocaman kurumları, memurları, iş makineleri, binaları, ellerindeki kocaman bütçeleri ile bu koskoca devlet, 18 aileye yaşayabilecekleri bir ev bulmak yerine son sığınaklarını da 2008 yılında yıktı. Aileler yılmadılar, bu sefer kendilerine destek veren örgütlerle Küçükçekmece Belediyesi’nin kapısına dayandılar. O koca kurumlar pes dedi, 18 aile pes demedi. Sonunda Belediye Başkanı Aziz Yeniay’dan TOKİ konutlarında ev sözü aldılar. Tam rahatladıklarını düşünüyorlardı, bir yıllık kiraları Belediye tarafından yatırılacak, sonra ev sahibi olacaklardı, bu sefer de koca bir yalana kandıklarını fark ettiler. Bir yılın sonunda aldıkları cevap TOKİ konutlarında ev kalmadığı yönündeydi. Verilen söz tutulmayacaktı. Ve yeniden düştüler yollara. Bir evden diğerine taşınmalarla birlikte eylemler de devam etti. En sonunda Küçükçekmece Belediyesi önünde her hafta sonu nöbet tutmaya başladılar. Bu hafta 35. hafta olacak.

Bu, hikayenin görünen yüzü, onurlu ve haklı mücadelenin takdir edilen kısmıydı. Bir de bu insanların hayatları var. 77 kişi. 50 tane çocuk. 27 tane öğrenci. Bir yanda evsizlik, bir yanda işsizlik, bir yanda yoksulluk. Ödemeleri gereken kira eskisinden yüksek, eylemlerde adları çıktığından iş bulmakta zorlandılar. Her taşınmada yeni bir mahalle, yeni bir ortam, yeniden “öteki” olma hissi. Her taşınılan evde deprem ve sel korkusu. Her taşınılan evde yoksulluğun biraz daha kendini hissettirmesi. Çocukların okuldan alınması, tekstil atölyelerine verilmesi. Zamandan daha hızlı büyümek zorunda kalan gencecik kız çocukları. Hastaneye gidecek parası olmadığından bedenindeki hastalığı kendinden bile saklayan kadınlar. Yıllardır çalıştığı her işte biraz daha hastalanan emekçi bedenler. Ve hiç bitmeyen bir gelecek kaygısı…

Ama her eylemde yeniden beliren umutlar, destek gördükçe büyüyen umut, umutlandıkça büyüyen inat. Küçük hırsızlardan korkuyorlar ama büyüklerinden asla.

Şimdi reklamlara duyduğunuz öfkenizi Ayazmalıların öfkesiyle birleştirmek için dayanışma vakti. Her pazar saat 09:00 – 18:00 arasında Küçükçekmece Belediye Binası yanındaki Atatürk Parkı’nda.

Hatice KURŞUNCU

(Red Dergisi, 52. sayıda yayınlanmıştır)

http://ayazmamagdurlari.wordpress.com/2011/02/10/agaoglu%E2%80%99nun-ayazmasi-iste-budur/#more-366

Sözkonusu bölgede bulunan Liebig 14 berlin duvarının çöküşünün ardından 1990′da bir yaşam projesi olarak işgal edildi. Ancak şehir geliştirme planlamaları sonrasında bölge işgalcilerden arındırılmaya çalışılıyor. Bu tahliyelerin arkasında ise Berlin Gayrimenkul Holding şirketi var gibi görünmektedir.

2 Şubatta Polis zoruyla işgalcilerden gaspedilen Liebig 14 binasında aralarında 2 bebeğinde olduğu 18-40 yaş arası insanlar yaşıyordu. 1990′da işgal edildiğinden bu yana işgalcilerin kendi ürettiği sosyal projeler ve aktivist eylemlilikler alternatif bir yaşam alanı ortaya koyuyordu.

Bugün Liebig 14 boşaltıldı ancak avrupanın dört bir yanında dayanışma sürüyor. Ayrıca yeni gelen haberler Berlinde aktivistlerin 4 yeni squatting (işgal) çalışması başlatacağı yönünde.

http://www.ahaligazetesi.org/2011/02/alman-polisinden-isgal-evine-tahliye-saldirisi/

Sarıyer’deki yıkım sırasında mahalleli ile görevliler arasında gerginlik çıktı.

Sarıyer Çamlıtepe Mahallesi’nde, kentsel dönüşüm projesi kapsamında yapılan yıkım sırasında mahalleli ile görevliler arasında gerginlik çıktı.
2 gecekondunun yıkımına ilişkin alınan mahkeme kararını uygulamak amacıyla sabah saatlerinde belediye ekipleri çok sayıda çevik kuvvet polisinin desteğiyle mahalleye geldi.

Gecekondu sakinlerini evlerinden çıkarıp eşyalarını tahliye eden belediye ekipleri, yıkıma başladı. Bu sırada mahalleli ile görevliler arasında tartışma yaşandı. Bazı mahalle sakinleri, gazetecilere de tepki gösterdi. Tartışmaların arasında gecekonduları yıkan, belediye ekibi mahalleden ayrıldı.

Kaynak: DHA

Tarlabaşı Mahallesi’ndeki onlarca aile, kentsel dönüşüm projesinin sonucu olarak evlerinden tahliye edilmekle karşı karşıya kaldı. Beyoğlu Belediyesi ve kolluk kuvvetleri tarafından tehdit edildiklerini ve kendilerine gözdağı verildiğini belirten aileler, tahliye tebliğlerini okumadan imzalamaya zorlandıklarını söylediler.

Konuyla ilgili yazılı açıklama yapan Uluslararası Af Örgütü Türkiye Araştırmacısı Andrew Gardner, Tarlabaşı’nda bazı ailelerin şimdiden tahliye edildiğini belirterek, “24 Haziran tarihinde yalnız yaşayan Besra, hastanedeki annesini ziyareti sonrasında evine döndüğünde, evinin kapısını kırılmış bulmuştur. Yetkililer eşyalarını sokağa atarak, Besra’yı evini derhal boşaltmaya zorladı. Mahallede yaşayan ailelerin arasında, Romanlar, 1990′lı yıllarda Türkiye’nin güneydoğusunda bulunan köylerinden zorla yerinden edildikten sonra Tarlabaşı’na yerleşen Kürtler ve trans kadınlar bulunmaktadır. Tahliye tehdidi altında olan bu aileler, halihazırda barınma konusunda ciddi güçlüklerle karşı karşıya” bilgisini verdi.

Gardner açıklamasında, “Beyoğlu Belediyesi yetkilileri yürürlükteki zorla tahliyeleri derhal askıya almalı ve uluslararası insan hakları standartları uyarınca korumalar sağlanana kadar tahliyeleri durdurmalıdırlar” çağrısında bulundu. Tahliye ile karşı karşıya olan pek çok kişiye yeterli bir sürenin verilmediğini, insanlara danışılmadığını, yasal hakları konusunda bilgilendirilmediğini veya uygun alternatif barınma imkanı ya da zararlarının tazmini teklif edilmediğini belirterek, yaşananlara ilişkin şunları aktardı:

“Söz konusu durum, bu insanların haklarının bir ihlalidir. Ayrıca taciz iddiaları ile ilgili olarak da kamu görevlileri hakkında bir soruşturma başlatılmalıdır. Uluslararası Af Örgütü’nün görüştüğü 60 yaşındaki engelli ve işsiz bir Tarlabaşı sakini, okumasına izin verilmeyen bir tahliye emrini imzalamaya zorlandığını söylemiştir. Her ne kadar komşularının araya girmesi ile tahliyesi, polis tarafından, 18 Temmuz’a ertelenmişse de, bu kişiye makul bir alternatif barınma imkanı sağlanmamıştır. Kendilerine yetkililer tarafından resmi bir açıklama yapılmamış olsa da, mahalle sakinleri Uluslararası Af Örgütü’ne, yetkililer tarafından kendilerine önerilen tek alternatif barınma imkanının, toplu taşıma ile 2 saatte ulaşılabilen, İstanbul’un dış mahallelerinde bulunduğunu söyledi. Çok düşük maaşlarla çalışan çoğu Tarlabaşı sakini, bu konutları çok pahalı bulmakta ve İstanbul’un merkezindeki işleri için yol masraflarını karşılayamayacak durumda.”

Açıklamada, konuyla ilgili olarak Uluslararası Af Örgütü’nün 15 Temmuz’da üyelerine acil eylem çağrısında bulunduğu da belirtildi. Yapılacak çağrılarda; Beyoğlu Belediye başkanına zorla tahliyeleri derhal durdurma ve uluslararası insan hakları standartları uyarınca korumalar sağlanana kadar tahliyeleri gerçekleştirmeme uyarısı yapılması isteniyor. Acil eylem çağrısına katılmak isteyenler http://www.acileylem.org/#/tehdit-altinda/threat#122/detay adresinden ulaşabilirler.

http://www.emekdunyasi.net/ed/toplum-yasam/13466-af-orgutu-tarlabasinda-tahliyeleri-durdurun

Sonra gündemin Tophane olayı ile meşgul olduğu bir Cumartesi sabahı, bütün büyük gazetelerde “istikbal gök(delen)lerdedir” der gibi gözlerini kısarak bakan ve “Bu ülkede herkes iyi yaşamayı hak ediyor” özlü sözüyle, kendisini şürmanşetten gördük. Taşlar yerine oturuyordu. Aynı günün akşamında başrolde olduğu reklam filminde, “Ben Ali Ağaoğlu. Burası Istanbul Ayazma. Burada 3100 konutluk yeni bir yaşam merkezi kuruyoruz. % 87`si yeşil alan olacak. İçinde golf sahası bile olacak. Hep hayal ederdim 10. kattaki evin bahçesi olur mu? Yaptım olacak. Çünkü bu ülkede herkes havuzlu, güzel, kaliteli bir evde oturmayı hak ediyor… Bu yeni projemizde 10 bin lira peşinat veren herkes daire sahibi olacak.” Diyerek ballandıra ballandıra yeni Ağaoğlu My World Europe projesinin detaylarını anlatıyordu.

Bütün bu reklamların reklam kokan hareketler olduğunu, bir reklamla nasıl da iki kuş vurulabileceğini hemen akabindeki günlerde basından öğrenme şansımız oldu. Ali Ağaoğlu, kendi şirketinin reklam filminde oynadığı için tam 1 milyon dolar ücret almıştı ve bu parayı eğitime bağışlayacaktı ve evet bu eli açıklık onu bir kere daha gazetelerin ön sayfalarına taşımıştı..

Karşımızda ciddi bir sosyal sorumluluk eylemliliği içinde bir müteahid mi, yoksa bu işte bir iş mi vardı?

Kamuoyunun merkezindeki Milli Basketçilere gösterilen hayırseverlik ile başlayan gündemden nemalanma fırsatçılığı, bir cebinden 1 milyon dolar alıp öbür cebine aktardığı reklam gelirini “eğitime” bağışlama büyüklüğüyle katmerlenmişti. Bu işte ki işi anlamak için literatüre yeni bir kavram katmamız gerekiyor sanırım: kentsel aklama (urban wash). Aslında kentsel aklama, çevre duyarlılığını reklam malzemesi olarak kullanmayı açıklayan yeşil aklama (green wash) benzetmesinden fazlasıyla esinlendi. Yeşil aklama hikayeleri çoktur. Örneğin Garanti Bankası harcadıkça çevre projelerine kaynak aktaran Yeşil Bonus kartı ile çevreye duyarlı bir imaj çizerken, Hasankeyf`in ve Dicle Vadisi`nin imajını komple çizecek Ilısu Baraj Projesi`ne kredi vermekten geri durmaz..

Acaba bu Ağaoğlu fenomeni ile karşımızda, kentsel dönüşüm mağduriyetleri üzerinden elde edilecek bol sıfırlı kazançların sosyal sorumluluk makyajı ile aklanması durumumu var? Ve bu kentsel aklama olayı ya tutarsa?

Ne alakası var diyen, sosyal sorumlu seslere bir hatırlatma. Bugün, 10 bin peşinat veren ve bolca borçlanan herkesin iyi yaşama hakkına kavuşacağı, havuzlu, güzel, kaliteli bir evde oturacağı, kah golf kah 12 dev adam ile basketbol oynayacağı, isteyenin 10. katta teras bahçesinde takılacağı TOKI ortaklığı ile gerçekleştirilen Ağaoğlu My World Europe projesinin tam da bulunduğu yerde, Ayazma`da, Olimpiyat Stadı`nın oralarında, yakın bir zamana kadar Ayazmalılar olarak bilinen kentin yoksul emekçileri yaşardı.

TEM Bağlantısı, Olimpiyat Stadı derken rant değeri yükselen bu Gecekondu mahallesi, Küçükçekmece Belediyesi, IBB ve TOKI üçlü protokolü ile kentsel dönüşüm alanı ilan edildi. Binlerce insan (256 kiracı, 1474 sayıda mülk sahibi olmak üzere 1730 adet hak sahibi) TOKI`nin Bezirganbahçe Toplu Konutları`nda (peşinatsız ve sabit taksitle) yeniden iskan edildi. Ayazmadaki konutlar tahliye edildi ve yıkımlar gerçekleşti. Sıra sıra uzanan TOKI`nin soğuk beton yığınlarında, üzerlerine üzerlerine gelen duvarlar arasında ruhu sıkışan Ayazmalılar, düşük inşaat kalitesi, aylık taksit ve aidatlar, ve iş imkanlarına olan uzaklık gibi faktörlerle toptan baş etmek durumunda kaldı, bir çoğu bu değişen yaşam koşullarında barınmayı başaramadı, haklarını elden çıkardılar (Bu başka bir yazının konusu..).

Bezirganbahçe Toplu Konutları`nda bile hak sahibi olamamış 18 kiracı ailenin çektikleri sıkıntı başlı başına ibretlik bir hikaye. Yine Ayazma`da gecekonduda ikamet ediyor olmalarına karşın, hak sahibi sayılmamışlar, konutları belediye tarafından yıkılmış ve evsiz kalmışlardır.Yıkılan konutları üzerinde kurdukları barakalarda iki sene, yağmur, çamur, kar, fırtına demeden yaşayan 18 aileye, verdikleri mücadelenin sonunda Küçükçekmece Belediye Başkanı Aziz Yeniay 20 Kasım 2009 günü Esra Ceyhan’ın programında, Bezirganbahçe’deki toplu konutlara taşınanların koşullarında sosyal konut tahsis edileceğine, bu konutlara yerleşene kadar da kira yardımı yapılacağına söz verdi. Bu sözleri Nisan ayında Küçükçekmece Kent Konseyi toplantısında, seçim sürecinde çeşitli seçim konuşmalarında, Haziran 2009 tarihinde Birleşmiş Milletler HABİTAT heyeti karşısında tekrarladı.

Gel zaman git zaman TOKI`nin Kayabaşı Konutları`nda hak sahibi olduğunu öğrenen 18 aile umutlanmıştı. Ancak TOKİ yetkilileri 1 yıl boyunca kira yardımı yapılan ailelerden 10.000 TL ile 15.000 TL arasında peşinat istemekte, Bezirganbahçe Konutlarında maliyetine yakın bedelle konut tahsis edilirken, şimdi daha küçük konutları daha pahalı fiyatlarla satmaktadır. Bezirganbahçe Konutlarında sabit taksitlendirme varken 18 aileye memur maaşlarına endeksli taksitlendirme yapılmıştır.

Kira yardımı ile yaşayan düzenli bir işi bile olmayan yoksul insanlara “10 bin peşin daire senin” derseniz, onlarda isyan eder. Gerçekten sorumluluk sahibi insanlara da (bknz. kentsel aklama) onlara destek olmak düşer. Ayazmalı 18 aile de, aylarca Küçükçekmece Belediyesi önünde onlarla dayanışan insanlarla birlikte oturma eylemi yaptılar. Ve yapılan bu eylem, sadece ve sadece verilen sözlerin tutulması, barınma ihtiyaçlarının sağlanması, Bezirganbahçe Konutları ile aynı koşullarda (peşinatsız ve sabit taksitle) hak sahibi olabilmeleri içindi.. Bugün her yerde Ali Ağaoğlu ve yeni Ayazması boy gösterirken, Ayazmalılarında gücü tükenmekte, dirençleri kırılmaktadır..

Bu konuda hiç ses çıkartmamış olanları, veya “onlar gecekonducu, işgalci, ve zaten de kiracılarmış” vs. diyen sesleri, şimdi vicdanlarının ve Ali Ağaoğlu`nun “bu ülkede herkes iyi yaşamayı hak ediyor” sesiyle baş başa bırakıyoruz. Bir tarafta “10 bin peşin daire senin”lerin golf sahalı yeni Ayazması, öbür tarafta 10 bini olmadığı için TOKI`nin sorun yumağı sosyal konutlarında bile hak sahibi olamayan Ayazmalı mağdurların yıllardır yaşadıkları..

Tabii ki Ayazmalıların barınma haklarına kavuşması yönünde sorumluluk kamu-da-dır. Kamu gereğini yapmalıdır. Ancak, Ağaoğlu TOKI ile ortaktır. Yoğun kentsel aklama faaliyetleriyle, Ayazmada yaptığı projesiyle artık bu sorunun sorumluluğunu paylaşmaktadır.

Evet bu ülkede herkes iyi yaşamayı hak ediyor. Ama bazıları diğerlerinden daha çok.. Buna dur demek hepimize düşüyor…

http://www.internationala.org/index.php/isyan/sinif-savasimi/1168-bir-kentsel-aklama-hikayesi-aaolu-my-world-europe.html